بوی غرور می وزد از باغ خاطرم

بازم شراب جهل کشد سوی خرمی

بی غم مباد دل که بلایی است بی غمی

یارب مباد قسمت این باغ خرمی

بیش و کم زمانه خیالی است،می بیار

تا پشت پا زنیم بر این بیشی و کمی