یارب مباد قسمت این باغ خرمی

بازم شراب جهل کشد سوی خرمی

بی غم مباد دل که بلایی است بی غمی

بوی غرور می وزد از باغ خاطرم

بیش و کم زمانه خیالی است،می بیار

تا پشت پا زنیم بر این بیشی و کمی

جد من آدمی شد و آگه نبود از آنکه