بیش و کم زمانه خیالی است،می بیار

بی غم مباد دل که بلایی است بی غمی

بوی غرور می وزد از باغ خاطرم

یارب مباد قسمت این باغ خرمی

تا پشت پا زنیم بر این بیشی و کمی

جد من آدمی شد و آگه نبود از آنکه

حیوان شود به سایه فرهنگ آدمی