شد صفحه باز و مردم امیدوار چشم

گیرم چنانکه رسم جهان ست فال ازو

در برزخی که داشتم از بیم و از امید

دل می تپید در بر و کردم سوال ازو

خواند آنچه شرمگین شد سحر حلال ازو

«دیدار شد میسر و بوس و کنار هم

از بخت شکر دارم و از روزگار هم»