صبرکن تا به خود آیم که ز شوق رخ تو

باشد ای جان که نیابی دگرم زود مرو

آفتاب لب بامیم و به یک گردش چشم

بر در و بام نماند اثرم زود مرو

نه ز خود کز دو جهان بی خبرم زود مرو

این تویی یا که خیال بتی آراسته است

گر تویی بهر خدا از نظرم زود مرو