تو شمع محفل افروزی و من پروانهی مسکین

وگر مستی دهد ای سرخوشان پیمانهی کمتر

زیان و سود عالم چیست از بود و نبود ما

به دریا قطرهی افزون،ز خرمن دانهی کمتر

تو روشن باش گر من سوختم پروانهی کمتر

اگر پیمانه ام پر شد زیانی نیست یاران

به بزم باده نوشان،گریه مستانهی کمتر