به بزم باده نوشان،گریه مستانهی کمتر

تو شمع محفل افروزی و من پروانهی مسکین

تو روشن باش گر من سوختم پروانهی کمتر

اگر پیمانه ام پر شد زیانی نیست یاران

حقیقت در نوای توست و در مینای می ساقی

حدیث واعظان گر نشنوی افسانهی کمتر

چو کاری غیر بت سازی ز زاهد برنمی آید