وز خوان من نچیده یکی دوست نعمتی

بس راحتا که برده ام از رنج همگنان

وز من به همگنان نرسیدست راحتی

بس نعمتا که خورده ام از خوان دوستان

ای بس حمایتا که ز هم صحبتان خویش

دیدیم و کس نیافته از ما حمایتی

بس قصه کز شهامت خود خوانده ام ولی