آن طره را به چاک گریبان رها مکن

کز دود غم سیه نشود روح شاد ما

از خون ما هم ار شده جامی دو نوش کن

تا بگذرد ز بام فلک نوشباد ما

تا شام ما گرو برد از بامداد ما