سایه های نا امیدی رو تن زمین خزیده

میروم اونجایی که عاشق راهی غصه نباشه

واژه ای به اسم غربت توی هیچ قصه نباشه

نه من از اینجا نمی رم اینجا معبد شهیده

تا که از وحشت ایام بوته اش زرد و تکیده

نقش این سایه رو سنگ فرش خبر از حال سپیده