تا که از وحشت ایام بوته اش زرد و تکیده

واژه ای به اسم غربت توی هیچ قصه نباشه

نه من از اینجا نمی رم اینجا معبد شهیده

سایه های نا امیدی رو تن زمین خزیده

نقش این سایه رو سنگ فرش خبر از حال سپیده