سوی گرز بردند چون باد دست

بزد دست و تیغ از میان برکشید

ز گرد سران شد زمین ناپدید

ز کین آوران تیغ بر هم شکست

بینداخت الکوس گرزی چو کوه

که از بیم او شد زواره ستوه

به زین اندر از زخم بی توش گشت