دل خوشیم به اینکه شاید، سحر و یه روز ببینیم

میگذره روزهای عمرت توی جاده های خلوت

تا بخوای برگردی خونه گم میشی تو باغ غربت

واسه ما فرقی نداره هر جا باشیم شب نشینیم

آخرش یه روزی هجرت در خونتو می کوبه

تازه اون لحظه می فهمی همه آسمون غروبه