که من صورت دهم کار خود از زیر

دو دست او همه بر پیچه اش بود

دو دست بنده در ماهیچه اش بود

بدو گفتم تو صورت را نکو گیر

به زحمت جوف لنگش جا نمودم

در رحمت به رو خو د گشودم

کسی چون غنچه دیدم نو شکفته