وان دل گرم که جان داشت هنوز

دل مادر به کفش چون نارنگ

از قضا خورد دم در به زمین

و اندکی سوده شد او را آرنگ

اوفتاد از کف آن ب ی فرهنگ

از زمین باز چو برخواست نمود

پی برداشتن آن آهنگ