رفت که یک باره دهد دل به باد

رنگ پرید از رخ شاداب او

گشت به یک دل نه به صد دل اس یر

در خم فتراک جو ان دلیر

یاد الوهیت خویش اوفتاد

گفت به خود خلقت عشق از منست

این چه ضع یفی و زبون گشتن است