یاد الوهیت خویش اوفتاد

گشت به یک دل نه به صد دل اس یر

در خم فتراک جو ان دلیر

رفت که یک باره دهد دل به باد

گفت به خود خلقت عشق از منست

این چه ضع یفی و زبون گشتن است

من که یکی عن صر افلاکیم