این چه ضع یفی و زبون گشتن است

رفت که یک باره دهد دل به باد

یاد الوهیت خویش اوفتاد

گفت به خود خلقت عشق از منست

من که یکی عن صر افلاکیم

از چه زبون پسری خاکیم

آلهه عشق منم د ر جهان