من که یکی عن صر افلاکیم

یاد الوهیت خویش اوفتاد

گفت به خود خلقت عشق از منست

این چه ضع یفی و زبون گشتن است

از چه زبون پسری خاکیم

آلهه عشق منم د ر جهان

از چه به من چ یره شود این جوان