هیمنه یی داد به آواز خویش

این همه را گفت و قو ی کرد دل

داد به خود جرات و شد مستقل

کرد نهان عجز و عیان ناز خو یش

گفت سلام ای پسر ماه و هور

چشم بد از روی نکوی تو دور

ای ز بشر بهتر و بگزیده تر