گفت سلام ای پسر ماه و هور

داد به خود جرات و شد مستقل

کرد نهان عجز و عیان ناز خو یش

هیمنه یی داد به آواز خویش

چشم بد از روی نکوی تو دور

ای ز بشر بهتر و بگزیده تر

بلکه ز من نیز پسندیده تر