آن که تو را این دهن تنگ داد

رنگ طبیعی کند از وی فرار

یا برسد سرخی او را شکست

یا کندش سرخ تر از آنچه هست

وان لب جان پرور گلرنگ داد

داد که تا بوسه فشا نی همی

گه بدهی گه بستانی همی