آن که قدش چفته چو شمشیر شد

یک منم و چشم همه سو ی من

ظهر که در خانه نهم پا ی خود

بگذرم از موقف لالای خود

تا قد من راست تر از تیر شد

بیند اگر در رخ من لکه یی

بی شک از آن لکه خورد یکه یی