بگذرم از موقف لالای خود

عذر چه آرد به کسان رو ی من

یک منم و چشم همه سو ی من

ظهر که در خانه نهم پا ی خود

آن که قدش چفته چو شمشیر شد

تا قد من راست تر از تیر شد

بیند اگر در رخ من لکه یی