یک منم و چشم همه سو ی من

گر اثری ماند از انگشت تو

باز شود مشت من و م شت تو

عذر چه آرد به کسان رو ی من

ظهر که در خانه نهم پا ی خود

بگذرم از موقف لالای خود

آن که قدش چفته چو شمشیر شد