عذر چه آرد به کسان رو ی من

عارض من لاله صفت داغدار

گر اثری ماند از انگشت تو

باز شود مشت من و م شت تو

یک منم و چشم همه سو ی من

ظهر که در خانه نهم پا ی خود

بگذرم از موقف لالای خود