دیده تذروی به سر شاخ سرو

مانده در او خیره چو صورتگری

در قلم صورت بهت آور ی

یا چو کسی هیچ ندیده تذرو

دید چو انکار منوچهر را

کرد فزون در طلبش مهر را

پنجه عشقست و قوی پنجه یی است