تا نکند مرغ دل از و ی فرار

روی هم افکند دو کف از اسف

باز سوی سینه خود برد کف

داد بر آرامگه دل فشار

اشک به دور مژه اش حلقه بست

ژاله به پیراهن نرگس نشست

گفت که آه ای پسر سنگدل