ژاله به پیراهن نرگس نشست

داد بر آرامگه دل فشار

تا نکند مرغ دل از و ی فرار

اشک به دور مژه اش حلقه بست

گفت که آه ای پسر سنگدل

ای ز دل سنگ تو خارا خجل

مادر تو گر چو تو مناعه بود