ای ز دل سنگ تو خارا خجل

اشک به دور مژه اش حلقه بست

ژاله به پیراهن نرگس نشست

گفت که آه ای پسر سنگدل

مادر تو گر چو تو مناعه بود

هیچ نبودی تو کنون در وجود

ای عجبا آنکه ز ز ن آفرید