مادر تو گر چو تو مناعه بود

ژاله به پیراهن نرگس نشست

گفت که آه ای پسر سنگدل

ای ز دل سنگ تو خارا خجل

هیچ نبودی تو کنون در وجود

ای عجبا آنکه ز ز ن آفرید

چون ز زن اینگونه تواند برید!