بهر وی از شوق گرفته طلاق

خلق بسوزند به راهش سپند

تا نرسد خو ی خوشش را گزند

وه چه بسا سیم رخ و سیم ساق

این همه از عشق تحاشی مکن

سفسطه و عذر تراش ی مکن

جمعه و تعطیل، شتابت ز چیست