گویمشان آمده پر واکنند

تخت مرا حمل دهند آن دو تا

بر شوم از خاک به سو ی سپهر

تندتر از تابش انوار مهر

بر سر تو سایه مهیا کنند

این که گه از شاه بترسانیم

گه زن مردم به غلط خوان یم