بر سر تو سایه مهیا کنند

بر شوم از خاک به سو ی سپهر

تندتر از تابش انوار مهر

گویمشان آمده پر واکنند

این که گه از شاه بترسانیم

گه زن مردم به غلط خوان یم

هیچ ندانی که تو من کیستم