که نقل مجلسشان دانه های زنجیر است "

میخواست برود دور بشود . فکر کرد بازهم امشب عرق بخورد و با طوطی درد دل بکند ! سر تا سر زندگی

برایش کوچک و پوچ و بی معنی شده بود. درین ضمن شعری بیادش افتاد، از روی بی حوصلگی زمزمه کرد :

" به شب نشینی زندانیان برم حسرت ،

آهنگ دیگری بیاد آورد، کمی بلندتر خواند :

" دلم دیوانه شد، ای عاقلان، آرید زنجیری ،

که نبود چاره دیوانه جز زنجیر تدبیری !"