آهنگ دیگری بیاد آورد، کمی بلندتر خواند :

برایش کوچک و پوچ و بی معنی شده بود. درین ضمن شعری بیادش افتاد، از روی بی حوصلگی زمزمه کرد :

" به شب نشینی زندانیان برم حسرت ،

که نقل مجلسشان دانه های زنجیر است "

" دلم دیوانه شد، ای عاقلان، آرید زنجیری ،

که نبود چاره دیوانه جز زنجیر تدبیری !"

این شعر را با لحن نا امیدی و غم و غصه خوان د، اما مثل اینکه حوصله اش سر رفت ، یا فکرش جای دیگر