که درختش ز شکر دوست سراسر زبان شود

به وصال بهار او چو بخندد دل چمن

ز غم هجر جوی ها چو سرشکم روان شود

چو پرست از محبتش دل آن عالم خل

چو سر از خاک برزنند ز درختان ندا رسد

که تو هر چه نهان کنی همه روزی عیان شود

گل سوری گشاد رخ به لجاج گل سه تو