" که توی خانه تو بودم . که همه جور ذلت کشیدم ، که با فلاکت تو ساختم ، که سه سال نبودی خانه ات را

همایون با خنده عصبانی قاب عکس را نشان داد و نفس زنان گفت :

" آره : دختر تو _ دختر تو _. بردار ببین . میخواهم بگویم که حالا چشمم باز شد ، فهمیدم چرا بخشش

کرده ، پدر مهربانی بوده . اما تو بقولی خودت هشت سال است که _ "

نگهداشتم ، بعد هم خبرش را برایم آوردند که در بندر گز عاشق یک زنیکه شلخته روسی شده بودی . حالا هم

این مزد دستم است ، نمیتوانی بهانه ای بگیری ، میگوئی بچه ام شکل بهرام است . ولی من دیگر حاضر نیستم _

دیگر یکدقیقه توی این خانه بند نمیشوم . بیا جانم _ بیا برویم. "