چو سر از خاک برزنند ز درختان ندا رسد

ز غم هجر جوی ها چو سرشکم روان شود

چو پرست از محبتش دل آن عالم خل

که درختش ز شکر دوست سراسر زبان شود

که تو هر چه نهان کنی همه روزی عیان شود

گل سوری گشاد رخ به لجاج گل سه تو

گل گفتش نمایمت چو گه امتحان شود