مبارک بادا ، انشا الله مبارکبادا ››.

نمیگفت تا اینکه شب عقد رسید ، همه همسایه ها و زنکه شلخته ها با ابروهای وسمه کشیده ، سرخاب و سفید آب

مالیده چادرهای نقده ، چتر زلف ، تنبان پنبه دار جمع شده بودند . در آن میان ننه حسن دو بدستش افتاده بود ،

خیلی لوس با لبخند گردنش را کج گرفته نشسته بود دنبک میزد و هر چه در چنته اش بود میخواند : ‹‹ ای یار

- امدیم باز امدیم از خونه داماد امدیم - همه ماه و همه شاه و همه چشمها بادومی .

- ای یار مبارکبادا ، انشا الله مبارکبادا !

- امدیم ، باز امدیم از خونه عروس امدیم - همه کور و همه شل و همه چشمها نم نمی .