آسمان الماس اخترهای خود را داده بود از دست.

پیش روی لشکر دشمن سپاه دوست؛

دشت نه، دریایی از سرباز...

بی نفس می شد سیاهی در دهان صبح؛

باد، پر می ریخت روی دشت باز دامن البرز.