بی نفس می شد سیاهی در دهان صبح؛

دشت نه، دریایی از سرباز...

آسمان الماس اخترهای خود را داده بود از دست.

باد، پر می ریخت روی دشت باز دامن البرز.

لشکر ایرانیان در اضطرابی سخت درد آور؛