باد، پر می ریخت روی دشت باز دامن البرز.

آسمان الماس اخترهای خود را داده بود از دست.

بی نفس می شد سیاهی در دهان صبح؛

لشکر ایرانیان در اضطرابی سخت درد آور؛

دودو و سه سه به پچ پچ گرد یک دیگر؛