ولی آن دم که نیکی و بدی را گاه پیکار است؛

دلم از مرگ بیزار است؛

که مرگ اهرمن خو آدمی خوار است.

ولی، آن دم که ز اندوهان روان زندگی تار است؛

فرو رفتن به کام مرگ شیرین است.

همان بایسته آزادگی این است.