که مرگ اهرمن خو آدمی خوار است.

و بازش باز می گیرد.

دلم از مرگ بیزار است؛

ولی، آن دم که ز اندوهان روان زندگی تار است؛

ولی آن دم که نیکی و بدی را گاه پیکار است؛

فرو رفتن به کام مرگ شیرین است.