و بازش باز می گیرد.

به راهم می نشیند، راه می بندد؛

به رویم سرد می خندد؛

به کوه و دره می ریزد طنین زهرخندش را،

دلم از مرگ بیزار است؛

که مرگ اهرمن خو آدمی خوار است.