دلم از مرگ بیزار است؛

به کوه و دره می ریزد طنین زهرخندش را،

و بازش باز می گیرد.

که مرگ اهرمن خو آدمی خوار است.

ولی، آن دم که ز اندوهان روان زندگی تار است؛

ولی آن دم که نیکی و بدی را گاه پیکار است؛