به رویم سرد می خندد؛

مرا با دیده خونبار می پاید.

به بال کرکسان گرد سرم پرواز می گیرد،

به راهم می نشیند، راه می بندد؛

به کوه و دره می ریزد طنین زهرخندش را،

و بازش باز می گیرد.