به بال کرکسان گرد سرم پرواز می گیرد،

نقابی سهمگین بر چهره، می آید.

به هر گام هراس افکن،

مرا با دیده خونبار می پاید.

به راهم می نشیند، راه می بندد؛

به رویم سرد می خندد؛

به کوه و دره می ریزد طنین زهرخندش را،