بی دلان بی خبر که دل آن شد

پر و بال از جلال حق رویید

قفس و مرغ و بیضه پران شد

بادلان خیره گشته کاین دل کو

پای می کوب و عیش از سر گیر

به سر من مگو که پایان شد

زر چو درباخت خواجه صراف